mud magazine
facebook twitter instagram

Met My Baby dansend naar een nieuwe dimensie

15/12/2015

Tekst: Anke Langelaan
Beeld: Willem Wouterse

Als een mantra voert de opzwepende muziek van de (deels) Nederlandse band My Baby het publiek in de kleine zaal van de Effenaar zondagavond mee naar een andere dimensie. Dat klinkt meteen heel zwaar en trippy, net als de voodoo waar de band zo van houdt, maar het is juist heerlijk dansbaar en verlichtend. Dat komt vooral door de fijne combinatie van verschillende muziekstijlen en het talent van de drie bandleden, waardoor hun sound mysterieus en toegankelijk tegelijk is.

Spooky, funky, hippie, pop, gospel, roots, blues, trance, dance en zelfs een beetje rock; welke term kun je eigenlijk niet noemen om de muziek van My Baby te omschrijven? En wie denkt dat zoveel smaken in een en dezelfde band tot een onnavolgbare ratjetoe leiden, heeft het mis. Het trio, bestaande uit de Nederlandse broer en zus Joost (drummer) en Cato (zangeres/gitarist) van Dyck en Daniel Johnston (ook gitarist) uit Nieuw-Zeeland, brengt al die invloeden vloeiend samen en maakt er een eigenzinnig geheel van. De rode draad is het sterke ritme van de drummer dat de muziek de nodige balans geeft. De aanvullende instrumentale solo’s en zangpartij van de andere twee bandleden geven het geheel een indrukwekkende kwaliteitsslag.

Rijker
Wat die instrumentale solo’s betreft, is My Baby ook niet bepaald eenkennig. Tijdens het optreden wisselt Johnston minstens vier keer van gitaar en er worden ook ‘onalledaagse’ instrumenten uit zijn thuisland ingezet, zoals de didgeridoo (verrassing van een geheim vierde bandlid naast de geluidstechnicus achterin de zaal). Dat Cato van Dyck meer kan dan alleen een sterk staaltje zingen, blijkt als ook zij verschillende gitaren en een (uiteraard zwarte) viool ter hand neemt. Een band die muzikaal zoveel in huis heeft, klinkt dan ook veel rijker dan de ‘slechts’ drie man op het podium in eerste instantie doen vermoeden.

Styling
Toch een klein verbeterpuntje, want juist in het geval van zo’n sferisch ensemble wil het oog natuurlijk ook wat; de mystieke styling van My Baby komt live minder goed naar voren dan in de videoclips. De Boho-look van de zangeres, de symbolische witte schmink op het gezicht van de gitarist en de 70’s-geïnspireerde visuals verdienen op het podium best een extra impuls. Maar da’s gewoon een kwestie van wachten tot de juiste Alexander McQueen-achtige ontwerper zich over de band ontfermt. En dan kan waarschijnlijk echt niemand meer om My Baby heen.

DSC_2773 DSC_2714