mud magazine
facebook twitter instagram

‘Ich liebe meine Vagina’

10/11/2016

Tekst: Sona Boker
Beeld: Danny Stirn

“Is het niet triest dat we in een wereld gevuld met pornografische reality tv leven, maar de vagina nog steeds als taboe beschouwen?” vraagt Danny Stirn zich af. In samenwerking met de Duitse band Grausame Töchter bracht hij deze interessante boodschap over door middel van een videoclip. De clip presenteerde hij op de Design Academy Graduation Show tijdens de Dutch Design Week.     

Het onderwerp seks is een trending topic. Bij onze vrienden verbergen we ons achter seksuele grappen om te doen alsof we ons comfortabel voelen als we het over seks hebben. We noemen onszelf goed opgeleid, tolerant en seksueel-open, maar in werkelijkheid hebben we schaamte niet verslagen. Nog niet. De boodschap van de video is belangrijk, al is het cliché: Als het er op aan komt is de vagina slechts een deel van het menselijk lichaam, niet meer en niet minder.

“Met deze clip zette ik mijn eerste stap in de muziekindustrie. Het is niet een onderwerp waar ik normaalgesproken mee werk, maar als music video-director of als iemand die bij een reclamebureau werkt moet je flexibel zijn,” vertelt Danny. Wel is het onderwerp vaak verbonden met dingen die hij interessant vindt, zoals muziek, mode, media en popcultuur. Hij voelt zich vooral aangetrokken tot authenticiteit, vandaar zijn keuze om met muzikanten te werken.

Danny is naast de muziek van Grausame Töchter ook fan van hun intenties. Vaak maken designers ‘sugar-coated’ ontwerpen over populaire onderwerpen om deze te kunnen verkopen, wat je hen niet kwalijk kunt nemen. Danny wil het publiek een onzichtbaar en niet erkent deel, of subcultuur, van onze samenleving laten zien. Grausame Töchter is een elektropunkband uit de Cybergoth/ Industrial scene. “Ik heb bewondering voor jeugd- en subculturen en wil het publiek laten zien dat er meer is dan de mainstream. Ik hou niet van ‘safe’ of middelmatig en sta achter mensen die willen opvallen. Iedereen wil anders zijn, maar is bang om beoordeeld te worden.”

Het onderwerp ‘de vagina’ is polariserend, maar dat verwachtte Danny voor het maken van het project al. De clip heeft bewezen dat de jeugd zich er ongemakkelijker bij voelt in vergelijking met de ouderen. Ook kennen vrouwen eerder en meer schaamte dan mannen bij het onderwerp. Het publiek boven de 45 jaar was zó veel positiever. De meeste mensen waren blij om iets te zien dat ‘out-of-the-box’ is. “Dat was het beste compliment waar ik op had kunnen hopen.”

Naast positieve reacties is er altijd kritiek. Zo werd Danny gevraagd waarom hij de kleuren in de video niet zou omzetten in pasteltinten om de video ‘vriendelijker’ te maken. Maar een subcultuur moet je volgens hem niet herinrichten in het belang van de verkoop. “Dat vind ik respectloos tegenover de mensen die trots zijn op hun authentieke identiteit”. Ook werd er kritisch gekeken naar zijn positie als man, die een vrouwelijk taboe bespreekbaar probeert te maken. “Dat vond ik wel grappig want ik zie mezelf als mens, dat zijn we allemaal, dus ik probeer geen harde lijn te stellen tussen mannen en vrouwen. Er bestaan zoveel genders, dat ik denk dat rolpatronen irrelevant zijn. Omdat ik een man ben, is het ook een stuk makkelijker om deze discussie aan te gaan vanuit een neutraal perspectief,” vertelt Danny. “Ik streef ernaar om op te vallen met mijn designs, dat heb ik tijdens de Graduation Show ook bereikt. Zowel op een goede als op een slechte manier. Er waren naast positieve bezoekers ook mensen de mij bijvoorbeeld een viezerik noemden, maar een designer kan kritiek verwachten.”

“Ik ben echt blij met de lieve reacties, maar ik geef de credits aan Grausame Töchter want het blijft hun boodschap. Vooral Aranea Peel is verantwoordelijk voor het beginnen van deze discussie. Ik ben meer de ‘vertaler’ van haar woorden.”

Danny is visual designer/ translator, hij ontwerpt o.a. promo animaties en illustraties, T-shirt designs, en maakt muziekvideo’s en reclames. Nu hij is afgestudeerd aan de Design Academy beseft hij dat het moeilijk is om te bedenken wat hij na zijn studie verder wil doen. “Het is voor velen moeilijk om plannen te maken na het afstuderen want je beseft snel hoe veel verantwoordelijkheid je moet nemen. Ik moet realistisch denken en een dagelijkse baan vinden om een inkomen als ‘basis’ te hebben waarmee ik kan werken, ontwerpen kan dan in mijn vrije tijd tot ik daar mijn dagelijks werk van kan maken.”