mud magazine
facebook twitter instagram

Good vibes met Xavier Rudd

02/05/2016

Gezien: Xavier Rudd + Bobby Alu (sup act)
Waar: Effenaar Eindhoven 1 mei 2016
Verslag: Renee Frankhuizen
Beeld: Willem Wouterse

Wat een fijn zomers feestje was dat in een uitverkochte Effenaar. In een half afgezakte tuinbroek, op blote voeten en met een opgestoken haardos liet de uit Australië afkomstige multi-instrumentalist en activist Xavier Rudd het publiek in de Effenaar nog maar eens horen en voelen waar het in het leven uiteindelijk allemaal om zou moeten draaien. Liefde, roots, respect voor elkaar en goed zijn voor moeder Aarde. Zijn muziek is een mix van vette reggae beats,  doordrenkt met “down under” klanken.

In 2012 brak hij door met zijn hit Follow The Sun. We laten ons vanavond denkbeeldig meenemen op een surfboard onder de breaking waves, tussen de dolfijnen en het kabbelde water van een verkoelend beekje terwijl we de zon volgen….hoe eenvoudig kan het zijn om je weer eens even onbezorgd te voelen. Everything is gonna be allright!

Voorprogramma
Drummer Bobby Alu mag openen en dat doet ie bijzonder goed! Hij is omringt door Polynesische  instrumenten, de meeste afkomstig uit Samoa, de geboortegrond van zijn moeder. Zijn muzikaliteit heeft hij van haar. Zij leerde hem als kind de bariton ukelele en de pate bespelen, een soort houten tam tam die met stokken beslagen wordt, impressive!
DSC_8935eff

Muziek en roots gaan samen op Samoa verteld hij trots. Tradities worden van oud op jong overgebracht. Bobby is dankbaar dat hij dit met ons mag delen en wij vinden dat helemaal niet erg. Deze jonge getalenteerde woestharige ontwapenende muzikant zet meteen de toon voor de avond. Later in de set van Xavier Rudd, waar hij de plek als drummer inneemt, geeft hij één van de meest overdonderende, opzwepende, dynamische en originele drumsolo’s die ik ooit heb gehoord!
DSC_9000eff

Concert
Maar dan is het, na even wachten, toch echt tijd voor de master himself! Xavier Rudd opent met The Mother van zijn derde album Food in the Belly. Jimmy Hendrix-achtige openingsriffs gaan over in een dampige reggae beat. Do you feel it in de sunshine, do you feel it in the rain, om even een korte flirtage aan te gaan met het nummer Come Together van de Beatles, maar met een gelijke boodschap! YES we feel it! Zijn tweede nummer is Come People van zijn in 2015 laatste album Nanna waarin hij oproept ons met elkaar te verenigen.

DSC_9166eff

Xavier Rudd neemt even de tijd om ons toe te spreken. Op de achtergrond, een zacht spelend Hammond orgeltje. Predikend over zaken die we vaak als vanzelfsprekend ervaren. Over respect en verbinding  tussen man en vrouw, vrouw en vrouw, man en man, boom en een sprinkhaan, dolfijn en de zee, over een mens en moeder Aarde, kortom love is the medicine, love is the answer! We zingen gezamenlijk “Kumba yeeeee yeeeeh”, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

Stil staan is geen optie meer! In het nummer Flag staat hij met opgeheven armen. We voelen ons verbonden met deze charismatische man en dát is ook zijn kracht. Hij maakt makkelijk contact, voelt dichtbij en oprecht. Een verademing tussen alle depressieve singer songwriter bandjes die de Nederlandse poppodia overstromen heden ten dage. Als ik rondkijk zie ik alleen maar glimlachende gelukkige mensen heen en weer wiebelen. Erg fijn!
DSC_9169eff

Xavier Rudd begon als solo instrumentalist, omringd o.a. door zijn digeridoos, trommels, gitaren en  mondharmonica. Vorig jaar toerde hij nog met zijn 9 koppige formatie The Nations, om nu in een kleine afgeslankte line up zijn muziek en teksten aan de wereld te verkondigen. Met zijn toetsenist en drummer is zijn boodschap aan de wereld niet minder duidelijk.

Het nummer Bow Down is één van de hoogtepunten van de avond. Xavier Rudd voelt zich dicht verbonden met de Aboriginal cultuur. Op indrukwekkende, opzwepende wijze bespeeld hij zijn draadloze elektrisch versterkte digeridoo. Als een oermens beweegt hij zich vrij over het podium. Vette knetterende sounds en beats betoveren de zaal en het publiek. Het ruikt naar zweet in de Effenaar

Halverwege kakt het een beetje in. Een aantal rustigere nummers volgen waaronder Bob Marley’s No Woman No Cry. Niet onverdienstelijk maar ook niet meer dan dat in mijn optiek.

DSC_8985eff

Maar dan volgt het nummer Messages. De sfeer doet me denken aan Paul Simons Graceland overigens, maar desalniettemin zitten er  mooie, bijna troostende woorden in de tekst waarin hij letterlijk zegt: “you know some people they just won’t understand, just won’t understand these things” en zo is het. (Rudd bespeeld in dit nummer de Weissenborn, een soort platliggende slidegitaar, op schoot bespeeld en veel gebruikt in de Hawaïaanse muziek, mocht je je afgevraagd hebben wat dat toch voor een ding is). Enfin, tijd voor de eerder genoemde vette drumsolo van Bobby Alu, blow me away and bring it on!

Tuurlijk hebben we hierop staan wachten…Follow The Sun  en dus tijd om lekker mee te zingen! Wat een feelgood nummer is dat, everybody heppiedepeppie!

ICreatient  is een ode aan de geesten aan onze voorouders, prachtig mantra-achtig nummer. Nog een paar liedjes en het is gedaan. Dank aan de magische Xavier Rudd en band voor deze warme spirituele goed voelende en overweldigende avond. Op deze maandagochtend-after hoor ik de vogels wat harder fluiten dan normaal, de zon schijnt…

We are one love!